Onze wereld is opgebouwd op basis van een uitermate gecompliceerde, zij het onzichtbare, krachtlijnenstructuur. Een meerdimensionaal energieveld waarin door middel van een ingewikkeld coördinatenstelsel voor van alles en nog wat dynamisch plaats bestaat, ruimte is. Dit coördinatenstelsel is bekend onder de naam ‘Matrix’ en in de gelijknamige filmtrilogie daarover kan men hierover het een en ander ontdekken. Doordat de Matrix dynamisch is ontstaan er zo nu en dan foutjes, of soms zelfs grote fouten in de locatiecoördinaten. Het kan dan gebeuren dat iemand plotseling merkt dat hij zich ergens anders bevindt. Dit verschijnsel kan van tijdelijke aard zijn maar ook blijvend. In dit hoofdstuk worden een aantal van dit soort ervaringen vermeld. Ook kan het gebeuren dat personen zichzelf ontmoeten bij het overlappen van diverse parallelle universa en tijdelijk of blijvend zitten opgescheept met zichzelf. Deze ervaringen zijn allemaal het gevolg van de natuurlijke weeffouten van de Matrix. Daarnaast zijn er tevens knooppunten in de Matrix waarbij parallelle universa met elkaar in verbinding staan. Deze zogenaamde poorten zijn op mathematisch vaste en herleidbare plekken in onze wereld, in elke andere wereld en op elk niveau vindbaar. Zoals onder andere in de film What the bleep do we know!? duidelijk naar voren komt, is er een absolute eenheid van al hetgeen gecreëerd is. Alles staat zonder verlies van tijd met alles in verbinding via de Matrix. Naast de natuurlijke weeffouten komen er door toedoen van de mens nu ook kunstmatige fouten in de Matrix voor. Onderscheid dient gemaakt te worden tussen bewuste, gemanipuleerde fouten in de Matrix en spontane of door een samenloop van omstandigheden ontstane fouten en hun mogelijke gevolgen. De hierna volgende verhalen beschrijven een aantal van deze ervaringen, en de films The Matrix, Contact, The Langoliers en vele andere geven een goed beeld van onderdelen van en fouten in de Matrix.

Plaats van handeling: Schotland
Op weg naar een opdrachtgever in Dunfermline, 1989

Ik reed op een middag in 1989 op een weg (A985) die onder andere naar Dunfermline leidt. Het was nog vroeg in de middag en de zon scheen over het landschap. Ik reed vrij snel en had een afspraak die middag. Op een gegeven moment reed ik door een landschap met aan de ene kant een korenveld dat over de rivier de Forth uitkeek en aan de andere kant enige bossen en heuvels. Op een gegeven moment was het ‘mistig’ en voelde ik de wagen schokken. Ik stopte en merkte dat ik van de weg was afgeraakt, althans dat leek zo te zijn. Ik stapte uit en keek rond, maar kon de omgeving niet direct thuisbrengen. De autoweg was verdwenen en ik liep naar een heuvel. Van de heuveltop uit bekeken zag ik dat ik nog steeds in dezelfde omgeving was en zag ik de rivier de Forth, maar dat alles anders was. Er waren nu geen huizen meer en het BP-complex en de Forth Road en railway bridge waren nu niet te zien. Enigszins overdonderd liep ik terug naar de auto, die overigens niet beschadigd was. Ik was boos, want ik had geen idee hoe ik hier uit kon komen (de auto was een zilvergrijze Renault 25 met kenteken F820DLS) en ook de autotelefoon werkte niet. Na een tijdje werd ik kalmer en besloot ik het pad af te lopen. Na enige tijd gelopen te hebben kwam ik in de buurt van een armzalige nederzetting wat een soort dorp bleek te zijn en die er duidelijk ‘middeleeuws’ uitzag. Er waren hutten en slechts enkele echte huizen terwijl in de verte een kasteel opdoemde tussen de bomen en de heuvels. Het geheel lag in een vreemde vallei en er was een waterval met een beekje waar men water haalde. De mensen merkten mij op en liepen van angst weg. Kennelijk was mijn kleding dusdanig dat dit hen angstig maakte. Ik liep door, maar werd nu tegengehouden door enige mannen met speren die mij naar het centrum van het dorp leidden waar hun ‘hoofdman’ wachtte. De man vroeg mij een aantal zaken en was moeilijk te verstaan, maar toch konden wij elkaar begrijpen. Na enige tijd kwam men er achter dat ik geen vijand was en geen wapens had, maar men was uiterst nieuwsgierig naar wie ik was en waar ik vandaan kwam. Ik begon hen alles uit te leggen en liet hen de auto zien met alles wat erin zat. De mensen begrepen er echter niets van, maar ik, omdat ik wel begreep dat ik ‘vast’ zat in iets wat ik zelf niet begreep, besloot er maar het beste van te maken en bood hun hulp aan op technisch gebied. Al gauw hadden we de levensstandaard van het dorp verbeterd. De dorpelingen deden zaken met gouden, zilveren en bronzen munten en uit de inscripties leidde ik af dat ik in een periode leefde tussen 1050 en 1092. De hoofdman vertelde mij dat zij onderhorig waren aan de bewoner van het kasteel en dat hij gaarne daar vanaf zou willen komen. Ook hier hielp ik hen bij en de levensomstandigheden werden snel beter. De hoofdman had een dochter die opvallend blond haar had (iets wat in Schotland zelden voorkomt) en na korte tijd traden wij in het huwelijk. We kregen twee kinderen en leefden voorspoedig in het dorp.
Op een dag was ik op jacht naar wild en kwam ik bij de auto die nog steeds op hetzelfde pad stond. De auto was namelijk niet te verplaatsen zonder ernstige schade te veroorzaken. Ik pauzeerde even, ging achter het stuur zitten en verwonderde me over alles wat er was gebeurd. Plotseling zag ik de autoweg weer en bevond ik mij in dezelfde positie op een parkeerplaats naast de weg. Ik zag de river Forth weer en de bruggen en het BP-complex. Ik was bang dat er allerlei complicaties waren ontstaan door mijn afwezigheid van bijna drie jaar en besloot naar huis te bellen. Er nam niemand op, dus belde ik...
Bron: Jaap Hiddinga

Vraag uw boekwinkel naar "De schaduwzijde van draadloze communicatie" of bestel via internet.