Gynaecologe herstelt na verwijdering DECT
In de herfst van 2004 begon ik tekenen van overbelasting te vertonen. Aanvallen van uitputting, diarree, bij vlagen hoge bloeddruk. Mijn omgeving concludeerde: dat is stress. Ga toch eens op de bank liggen met je benen omhoog. Ga eens op vakantie. Ik heb een gezin met vier kinderen, oefen mijn beroep uit in een groepspraktijk en heb daarnaast nog een aantal nevenfuncties. Ik geloofde daarom zelf ook in uitputting, omdat de aanvallen zich steeds vaker en intensiever voordeden. Eind september consulteerde ik een collega-internist. Ik had sterke angstgevoelens, de indruk niet helder te kunnen denken, druk op de borst (ik dacht aan een hartinfarct) en ik was echt bang dood te zullen gaan. Mijn bloeddruk steeg naar 160/90 (normaal heb ik een veel lagere bloeddruk) en ik had last van diarree en trillende spieren. De angst ging meestal na ongeveer een halfuur voorbij. Een acuut hartinfarct werd uitgesloten. Ik werd onderzocht met elektrocardiogrammen, ultrasoon geluid, bloeddrukmeting. Ik had tijdens de testen geen aanvallen en we besloten niet tot een behandeling over te gaan. De aanvallen deden zich vooral in de late avond en nacht voor. Ze namen toe en duurden langer. Mijn bloeddruk steeg steeds hoger, in rust tot 180/110. Onderzocht werd of ik misschien een tumor in de bijnier had, die stresshormonen veroorzaakt, wat gekenmerkt wordt door bloeddrukverhogingen. Het resultaat was negatief, geen tumor. Maar twee weken later werd ik wel op de grens van instorten naar de internist gebracht. De collega-internist werd nu toch echt bezorgd. Hij liet een MR-beeld van mijn hoofd maken, om een eventuele hersentumor uit te sluiten, ook een CT-scan van mijn buik, om nogmaals een bijniertumor uit te sluiten. De medicatie voor de bloeddruk werd verhoogd, waardoor ik weer een week of twee zonder aanvallen verder kon. In de laatste week van oktober begonnen de aanvallen weer, heftiger dan voorheen. Ik kon niet meer slapen, door de diarree verloor ik twee kilogram in één week, de uitputting werd groter. Na drie nachten waarin ik werkelijk geen oog had dichtgedaan en na overleg met de internist ging ik naar een kliniek in Nürnberg.
Toen ik werd opgenomen was mijn bloeddruk 170/110. Langzaam daalde de bloeddruk, zonder medicatie, tot hij ’s avonds normaal was. Mijn urine werd gedurende vierentwintig uur verzameld, om opnieuw een probleem met de bijnieren uit te sluiten. Ik kreeg geen enkele aanval meer, mijn bloeddruk werd ongeveer 120/80. Het was een rare vertoning. Ik mocht in het weekend naar huis. De eerste nacht thuis kwam hetzelfde beeld meteen terug en ik werd nog vertwijfelder. Na het weekend weer naar de kliniek, allerlei onderzoeken, maar geen symptomen. Er werd geen organische oorzaak voor de hypertonie gevonden, maar aangeraden om te ontspannen. Natuurlijk begon ik aan mijzelf te twijfelen. Misschien was er toch een psychische oorzaak. Ik begon met ontspanningsoefeningen en een lichte behandeling met hormonen met in gedachten, dat het door het jaargetijde zou kunnen komen. De aanvallen kwamen niet meer voor en de bloeddruk liet zich beter regelen. Dat ging drie weken goed. De slaapstoornissen kwamen daarna terug en werden steeds ernstiger. Ik ging naar een neurologe, die een EEG maakte en zei: ‘nogal chaotisch’. Ik kreeg een antidepressivum mee en vroeg me af, of ik dat nu moest innemen. Ik ben blij dat ik het niet gedaan heb, want het had de symptomen waarschijnlijk onderdrukt en ik zou de oorzaak van mijn lijden niet hebben ontdekt.
Het werd kerstmis en we hadden een week vakantie. De laatste drie nachten voor de vakantie sliep ik helemaal niet. In de week vakantie voelde ik me iets beter. Weer thuis kwamen de slaapstoornissen direct terug. Ik werd steeds meer vertwijfeld. Ik moest de medicatie tegen de verhoogde bloeddruk steeds opvoeren, om hetzelfde effect te krijgen. Ik consulteerde een psychotherapeut, die mij aanraadde toch met therapie te beginnen. Ik moest slaaptabletten nemen om überhaupt nog te kunnen slapen. Ik begon me af te vragen hoe ik verder kon gaan met mijn werk. Ik kon me niet voorstellen hoe ik nog zou kunnen werken, als de symptomen niet zouden afnemen. Ik was aan het eind van mijn krachten en had geen idee, wat de oorzaak van de symptomen was.
Toen zag mijn man een artikel over de straling van DECT-telefoons. We hadden in de zomer van 2003 een DECT-telefoon laten installeren. Het basisstation stond in de werkkamer, naast de slaapkamer. Ik had steeds gezegd dat ik me ‘vrij’ voelde in het bos en het was me ook opgevallen dat ik tijdens slapeloze nachten tenminste twee uur rust vond in de kinderkamer. Mijn man stelde voor de hoogfrequente straling te laten meten. Dat was begin februari 2005. Ik geloofde het eerlijk gezegd niet, dat er een samenhang tussen de telefoon en mijn klachten zou zijn. Het resultaat was opzienbarend. Bij mijn bed werden hoogfrequente waarden rond 390 microwatt/m² gemeten en laagfrequente waarden rond 520 volt per meter. Toch bleef ik sceptisch. Ik had al zoveel geprobeerd, maar was ook bereid elke strohalm aan te grijpen. Een week nadat onze woning was voorzien van een netvrijschakeling en nadat de telefoon naar beneden was verplaatst, hielden de aanvallen van diarree op en na een week sliep ik voor het eerst enigszins normaal, zonder telkens wakker te worden. Het voelde alsof er een last van me afviel. Alsof ik van een zware ziekte genezen was. Ik merkte toen pas hoe slecht het met me was gegaan. Twee weken later...
Dr. med. Regina Vogt-Heeren
Frauenärztin (Gynaecologe)
Hindenburgstrasse 17
90556 Cadolzburg, Duitsland
fax ++49 9103 500181
Bron: www.stopumts.nl

Vraag uw boekwinkel naar "De schaduwzijde van draadloze communicatie" of bestel via internet.